dijn: DE EERSTE

ma	di	wo	do	vr	za	zo
1	2	3	4	5	6	7
8	9	10	11	12	13	14
15	16	17	18	19	20	21
22	23	24	25	26	27	28
29	30	31

Wij hebben een tijdje terug iemand van hoge bloede mogen onthalen en ik dacht zonet: kom, dan gaan we op audiëntie.

De eerste voorzichtige zonnestralen van vandaag proberen zachtjes haar vertrekken binnen te komen, maar het bambu tempert alsnog dit ochtendgloren. Eerst maar eventjes wat meer open zetten.

Ah, daar is ze al, ons prinsesje. Mag ik jullie voorstellen?

Ze is al aardig op leeftijd, alhoewel ik niet weet wanneer ze geboren is; maar 80 jaar geleden, dus zo rond 1930, werd ze nog intensief bespeeld en wel in Birma, tegenwoordig Myanmar geheten.

Ze steekt haar hand al uit, om kennis te maken. Buig maar even, da's wel zo eerbiedig voor iemand die al veel heeft gezien en gereisd en die in een tijd waarin communicatie nog niet snel en alles onthullend was, via vaardige handen eeuwenoude sagen en wijsheid uitgebeeld heeft voor een ieder die hiervan wilde leren. Inderdaad, zij is een marionet, en zij volgt edelmoedig ogenblikkelijk met sierlijke en vloeiende bewegingen iedere opdracht van bovenaf, op; alhoewel haar bespeler hiërarchisch gezien onder haar staat. Zij dient waarlijk haar volk.

Op jouw buiging, buigt zij zich geïnteresseerd ietwat naar voren: "Prettig kennis te maken", zegt haar ietwat verlegen glimlach. Je komt weer uit je respectvolle buiging omhoog, en dan blijkt ineens dat het een klein prinsesje betreft: ze moet naar jou omhoog kijken.

"Wilt u niet plaats nemen?", vraagt zij, dus gaan we zitten. Ah, da's makkelijker kijken voor haar. "Heeft u een prettige reis gehad?", informeert zij beleefd. Wij knikken en danken haar voor haar attente vraag. "En wat brengt u tot mij, waar kan ik u mee van dienst zijn?", vraagt zij vervolgens zachtjes. "Wij houden van textiel, en, eeehhhh, wij bewonderen uw kleding, en uw haardracht", blozen wij *Ü* *Ü* *Ü*.

Zij glimlacht ietwat verwonderd en vertelt dan over het voorouderlijk paleis waar zij vele manen geleden als klein meisje woonde, en dat het de hofgewoonte vroeger was om kleding te verfraaien met sieraden. Haar haar is nog immer lang, maar zij draagt het in een wrong, hoog boven op haar hoofd. "Ik wrijf het regelmatig in met een beetje olie, dan blijft het haar glanzen, dat is wat alle vrouwen in mijn land doen, weet u." En dan vertelt zij over haar land, over het geluid van krekels als de avond valt, de mensen rondom een olielampje bij elkaar komen en zij tot leven komt: "Er zijn hoge bomen vol gebladerte, en warme aarde die roodbruin is, er zijn rijstvelden en tempels waar men kan offeren voor een goede oogst of waar men andere gunsten van de goden afsmeekt. Het is er warm, en de regen als die valt, is prettig. De mensen hebben er donkere ogen, en donker haar, zoals ik. En onze geschiedenis gaat ver, ver terug, verder terug dan men zich nu kan heugen. Ieder van ons draagt die geschiedenis echter in zich. Het is mijn taak geweest, die geschiedenis levend te houden. Maar dat is lang geleden. Nu ben ik hier, in een heel andere streek. En nou mag ik luisteren naar de verhalen van Dijn. Zij bespeelt mij niet, en ook dat heeft zijn charme, weet u. Ik mag nu zijn wie ik zelf ben."

***

Prinsesje maakt deel uit van een serie marionetpoppen. Er zijn 6 karakterpoppen en een hert. Toen Peet en ik haar zagen, waren we acuut flieft op haar lieve verlegen glimlach en wisten we wat ons huwelijkstadootje voor dit jaar voor elkaar zou worden.

We vinden het ook belangrijk dat haar entourage bij haar zou blijven. Ze hebben al zoveel samen meegemaakt. De andere poppen zijn meteen door ons gereserveerd, iedere maand mogen we er eentje ophalen.